سالگرد نامجو
نام خانوادگی او «نامجوی» است، هرچند که همگان این قهرمان بزرگ و پرافتخار
ورزش ایران را «نامجو» می شناسند؛ محمود نامجو، متولد اول مهر 1297 در تکیه
مستوفی رشت.
نامجو ورزش کردن را از زورخانه ای واقع در یکی از محله های ارمنی نشین بیرون شهر رشت آغاز کرد و آشنایی با حرکات موزون ورزش باستانی و تمرین کشتی محلی گیلک اولین آموزه های این قهرمان بزرگ در عرصه ورزش بودند.
چندی نگذشت که او در کشتی محلی گیلک به مقام قهرمانی رسید. در 20 سالگی نامجو به تهران آمد و در یک کارگاه نجاری مشغول به کار شد. این کارگاه نزدیک باشگاه ورزشی ورزنده بود و نامجو برای تمرین شمشیربازی و ژیمناستیک در آن ثبت نام کرد. آشنایی نامجو با وزنه برداری هم از همین باشگاه بود، چراکه در همان سال (1316) اولین هالتر 50 کیلویی توسط عبدالله نادری از کلکته به ایران وارد شد و یکی از نمونه های ساخته شده از روی آن در باشگاه ورزنده مورد استفاده قرار گرفت.
بعد از 3 سال نامجو خود را برای حضور در دومین دوره مسابقات قهرمانی کشور در سال 1319 آماده کرد و توانست در مجموع 3 حرکت رکورد 250 کیلوگرم را به نام خود به ثبت برساند. او با این حدنصاب رکورددار دسته 60 کیلوگرم ایران شد و اولین نشان طلای خود را در وزنه برداری به دست آورد.
این آغاز موفقیت های بزرگ محمود نامجو بود، چراکه او تا سال 1330 که آخرین حضورش در مسابقات قهرمانی کشور بود 6 بار دیگر به سالهای 1321، 1322، 1326، 1327، 1329 و 1330 قهرمان ایران شد و به دفعات رکوردهای ایران و جهان را ترقی دارد
درخشش نامجو باعث شد خیلی زود به عضویت تیم ملی وزنه برداری درآید و در اولین حضور ورزش ایران در المپیک ها، یکی از 37 ورزشکار اعزامی به المپیک 1948 لندن باشد.
نامجو در لندن و در روز مسابقه به دلیل خوردن غذای نامناسب توانست رکوردهای قبلی اش را تکرار کند و در دسته 56 کیلوگرم پنجم شد اما در همان رقابتها وزنه 122/5 کیلوگرمی را در دوضرب بالای سر برد رکورد جهانی این حرکت را به نام خود به ثبت رساند.
یک سال بعد و در اولین حضور ورزش ایران در مسابقات جهانی یک رشته ورزشی، نامجو تیم ملی وزنه برداری را در مسابقات جهانی 1949 هلند همراهی کرد و توانست با ثبت رکوردهای جدید در دسته 56 کیلوگرم اولین طلای تاریخ ورزش ایران را در مسابقات جهانی به دست آورد.
نامجو این موفقیت بزرگ را در مسابقات جهانی 1950 پاریس و 1951 میلان هم با کسب مدال طلا تکرار کرد.
این قهرمان ارزنده در سال 1951 و همزمان با برگزاری اولین دوره مسابقات بازیهای آسیایی در دهلی نو، بار دیگر تاریخ ساز شد و اولین طلای بازیهای آسیایی را برای خود و ایران به دست آورد.
نامجو اولین مدال المپیکی خود را نیز در سال 1952 و در المپیک هلسینکی به دست آورد. او که با وجود آسیب دیدگی از ناحیه کمر در این رقابتها حاضر شده بود همچون المپیک قبلی نتوانست حدنصاب های جهانی خود را در صحنه المپیک تکرار کند و با رکورد مجموع 307/5 کیلوگرم که پائین ترین رکورد او بعد از المپیک 1948 لندن به حساب می آمد به مدال نقره بسنده کند. این اولین نقره تاریخ ورزش ایران در رقابتهای المپیک بود.
نامجو در المپیک هلسینکی پرچمدار کاروان ایران هم بود و اولین وزنه بردار تاریخ ورزش کشور لقب گرفت که به چنین افتخاری نائل شده است. او در المپیک 1956، بار دیگر به عنوان پرچمدار کاروان ورزشی ایران برگزیده شد تا از این حیث که 2 بار متوالی در رقابتهای المپیک پرچمدار کاروان ورزشی ایران بوده، نامش در تاریخ رقابتهای المپیک جاودانه شود.
نامجو در سومین تجربه حضور خود در رقابتهای المپیک، این بار به مدال برنز دسته 56 کیلوگرم رقابتهای وزنه برداری المپیک 1956 ملبورن دست یافت تا باز هم اولین ورزشکار ایرانی باشد که در رقابتهای المپیک صاحب دو مدال می شود. او این نشان با ارزش را در 38 سالگی به دست آورد تا از این حیث هم جزو رکوردداران باشد.
پهلوان محمود نامجو، پس از چندسال مبارزه با بیماری سرطان، در سی ام دی ماه 1368 در بیمارستان مهر تهران دیده از جهان فروبست. روحش شاد و یادش گرامی باد.
عناوین و افتخارات بین المللی محمود نامجو
بازیهای المپیک
1952 هلسینکی، فنلاند (مدال نقره)
1956 ملبورن، استرالیا (مدال برنز)
مسابقات جهانی وزنه برداری
1949 شووینینگن، هلند (مدال طلا)
1950 پاریس، فرانسه (مدال طلا)
1951 میلان، ایتالیا (مدال طلا)
1954 وین، اتریش (مدال نقره)
1955 مونیخ، آلمان (مدال برنز)
1957 تهران، ایران (مدال برنز)
بازیهای آسیایی
1951 دهلی نو، هندوستان (مدال طلا)
1958 توکیو، ژاپن (مدال نقره)
نامجو ورزش کردن را از زورخانه ای واقع در یکی از محله های ارمنی نشین بیرون شهر رشت آغاز کرد و آشنایی با حرکات موزون ورزش باستانی و تمرین کشتی محلی گیلک اولین آموزه های این قهرمان بزرگ در عرصه ورزش بودند.
چندی نگذشت که او در کشتی محلی گیلک به مقام قهرمانی رسید. در 20 سالگی نامجو به تهران آمد و در یک کارگاه نجاری مشغول به کار شد. این کارگاه نزدیک باشگاه ورزشی ورزنده بود و نامجو برای تمرین شمشیربازی و ژیمناستیک در آن ثبت نام کرد. آشنایی نامجو با وزنه برداری هم از همین باشگاه بود، چراکه در همان سال (1316) اولین هالتر 50 کیلویی توسط عبدالله نادری از کلکته به ایران وارد شد و یکی از نمونه های ساخته شده از روی آن در باشگاه ورزنده مورد استفاده قرار گرفت.
بعد از 3 سال نامجو خود را برای حضور در دومین دوره مسابقات قهرمانی کشور در سال 1319 آماده کرد و توانست در مجموع 3 حرکت رکورد 250 کیلوگرم را به نام خود به ثبت برساند. او با این حدنصاب رکورددار دسته 60 کیلوگرم ایران شد و اولین نشان طلای خود را در وزنه برداری به دست آورد.
این آغاز موفقیت های بزرگ محمود نامجو بود، چراکه او تا سال 1330 که آخرین حضورش در مسابقات قهرمانی کشور بود 6 بار دیگر به سالهای 1321، 1322، 1326، 1327، 1329 و 1330 قهرمان ایران شد و به دفعات رکوردهای ایران و جهان را ترقی دارد
درخشش نامجو باعث شد خیلی زود به عضویت تیم ملی وزنه برداری درآید و در اولین حضور ورزش ایران در المپیک ها، یکی از 37 ورزشکار اعزامی به المپیک 1948 لندن باشد.
نامجو در لندن و در روز مسابقه به دلیل خوردن غذای نامناسب توانست رکوردهای قبلی اش را تکرار کند و در دسته 56 کیلوگرم پنجم شد اما در همان رقابتها وزنه 122/5 کیلوگرمی را در دوضرب بالای سر برد رکورد جهانی این حرکت را به نام خود به ثبت رساند.
یک سال بعد و در اولین حضور ورزش ایران در مسابقات جهانی یک رشته ورزشی، نامجو تیم ملی وزنه برداری را در مسابقات جهانی 1949 هلند همراهی کرد و توانست با ثبت رکوردهای جدید در دسته 56 کیلوگرم اولین طلای تاریخ ورزش ایران را در مسابقات جهانی به دست آورد.
نامجو این موفقیت بزرگ را در مسابقات جهانی 1950 پاریس و 1951 میلان هم با کسب مدال طلا تکرار کرد.
این قهرمان ارزنده در سال 1951 و همزمان با برگزاری اولین دوره مسابقات بازیهای آسیایی در دهلی نو، بار دیگر تاریخ ساز شد و اولین طلای بازیهای آسیایی را برای خود و ایران به دست آورد.
نامجو اولین مدال المپیکی خود را نیز در سال 1952 و در المپیک هلسینکی به دست آورد. او که با وجود آسیب دیدگی از ناحیه کمر در این رقابتها حاضر شده بود همچون المپیک قبلی نتوانست حدنصاب های جهانی خود را در صحنه المپیک تکرار کند و با رکورد مجموع 307/5 کیلوگرم که پائین ترین رکورد او بعد از المپیک 1948 لندن به حساب می آمد به مدال نقره بسنده کند. این اولین نقره تاریخ ورزش ایران در رقابتهای المپیک بود.
نامجو در المپیک هلسینکی پرچمدار کاروان ایران هم بود و اولین وزنه بردار تاریخ ورزش کشور لقب گرفت که به چنین افتخاری نائل شده است. او در المپیک 1956، بار دیگر به عنوان پرچمدار کاروان ورزشی ایران برگزیده شد تا از این حیث که 2 بار متوالی در رقابتهای المپیک پرچمدار کاروان ورزشی ایران بوده، نامش در تاریخ رقابتهای المپیک جاودانه شود.
نامجو در سومین تجربه حضور خود در رقابتهای المپیک، این بار به مدال برنز دسته 56 کیلوگرم رقابتهای وزنه برداری المپیک 1956 ملبورن دست یافت تا باز هم اولین ورزشکار ایرانی باشد که در رقابتهای المپیک صاحب دو مدال می شود. او این نشان با ارزش را در 38 سالگی به دست آورد تا از این حیث هم جزو رکوردداران باشد.
پهلوان محمود نامجو، پس از چندسال مبارزه با بیماری سرطان، در سی ام دی ماه 1368 در بیمارستان مهر تهران دیده از جهان فروبست. روحش شاد و یادش گرامی باد.
عناوین و افتخارات بین المللی محمود نامجو
بازیهای المپیک
1952 هلسینکی، فنلاند (مدال نقره)
1956 ملبورن، استرالیا (مدال برنز)
مسابقات جهانی وزنه برداری
1949 شووینینگن، هلند (مدال طلا)
1950 پاریس، فرانسه (مدال طلا)
1951 میلان، ایتالیا (مدال طلا)
1954 وین، اتریش (مدال نقره)
1955 مونیخ، آلمان (مدال برنز)
1957 تهران، ایران (مدال برنز)
بازیهای آسیایی
1951 دهلی نو، هندوستان (مدال طلا)
1958 توکیو، ژاپن (مدال نقره)
+ نوشته شده در ۱۳۹۰/۱۱/۰۲ ساعت 18:5 توسط محسن بهرام زاده
|